Επιμορφωτική συνάντηση για τη δημιουργία πρωτότυπου εκπαιδευτικού υλικού και την υλοποίηση διαθεματικών δράσεων πραγματοποιήθηκε το πρωί της Δευτέρας 23 Ιουνίου 2025 από εκπαιδευτικούς του 1ου Πειραματικού Γυμνασίου Λάρισας.
Επίσκεψη στην ΕΡΤ3
Πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του ομίλου Hollywood εκπαιδευτική επίσκεψη των δύο τμημάτων Β2 και Β3 την Παρασκευή 23/5/2025 στα Γραφεία και στούντιο της ΕΡΤ3. Επίσης οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να δουν και το πλατό από όπου μεταδίδονται οι εκπομπές.
Φεστιβάλ Ψηφιακής Δημιουργίας
Ο όμιλος παρουσίασε στο https://digifest.info/index.php/el/ 14 ο φεστιβάλ ψηφιακής δημιουργίας στη Λάρισα (7-11/5/2025) τις δημιουργίες του και τις κατασκευές.
Ταινία για το bullying από τον όμιλο Hollywood
Η ταινία δημιουργήθηκε απο τους μαθητές του ομίλου και περιγράφει μέσα από μια ιστορία τον εκφοβισμό που δέχεται ένας μαθητής από τους συμμαθητές του και την διευθέτηση του προβήματος μέσω της παρέμβασης των καθηγητών σε συνεργασία με τους γονείς.
Συλλογική έκθεση δημιουργικότητας
Συλλογική έκθεση δημιουργικότητας 1ου Πειραματικού Γυμνασίου Λάρισας. Εγκαίνια Τρίτη 24 Ιουνίου 2025 στις 20.00. Ώρες κοινού: Τρίτη έως Πέμπτη 19.00-21.00
Οι τεχνικές του κινηματογράφου-φύλλο εργασίας
Τα ξεχασμένα Βαλκάνια -Οι δημιουργίες
Με βάση το ντοκιμαντέρ «Τα Ξεχασμένα Βαλκάνια» (παραγωγή ΕΡΤ – σκηνοθεσία Σταύρος Ψυλλάκης, σειρά 6 επεισοδίων), το οποίο συνδυάζει ιστορική έρευνα, προφορικές μαρτυρίες και μνήμη από τη σκοπιά της καθημερινής ζωής στα Βαλκάνια του 20ού αιώνα μελετήσαμε την ιστορία των βαλκανίων.
Το ντοκιμαντέρ μάς βοήθησε να καταλάβουμε:
-
Ότι η Ιστορία είναι κοινή, όσο κι αν χωρίστηκαν οι λαοί
-
Ότι οι μνήμες μεταφέρονται με βλέμματα, τραγούδια, παραμύθια
-
Ότι ο εθνικισμός πληγώνει πρώτα τους φτωχούς, τους αθώους, τους ξεχασμένους
-
Ότι στα Βαλκάνια υπάρχει ακόμα ανοιχτό τραύμα – όχι μόνο πολιτικό, αλλά υπαρξιακό
Οι ποιητικές μας δημιουργίες:
Με λένε Μιρκοβάν,
ή μήπως Νίκο, ή Γιοβάν;
Το όνομά μου το ’χα σε μια παλιά εικόνα,
μα χάθηκε στο ποτάμι μαζί με τη μάνα.
Στο χωριό μου πια μένουν μόνο σκιές.
Εγώ θυμάμαι. Εσύ;
Η σιωπή μου είναι το μνημείο.
Δεν ήρθε κανείς να με ρωτήσει πότε άρχισε ο πόλεμος.
Ούτε πότε τέλειωσε.
Στον τοίχο έχω καρφωμένο ένα παλιό ρολόι.
Έμεινε στις 4:17 –
εκείνη την ώρα έφυγε το τρένο.
Δεν κλαίω πια.
Έκλαψα τόσα που στέρεψε και το χώμα.
Έραψα τα όνειρα των παιδιών μου σε μια κουβέρτα.
Το φόρεσα και ζεστάθηκα λίγο.
Ό,τι έμεινε από τον πόλεμο, το μαγειρεύω σε ιστορίες.
Θέλεις να φας λίγο μαζί μου;
Με θάψαν πρόχειρα, πίσω από ένα σπίτι.
Δεν γράφτηκε το όνομά μου. Δεν πειράζει.
Στην τσέπη μου είχε μείνει μια γωνιά ψωμί,
κι ένα γράμμα με λέξεις που δεν πρόλαβα να πω.
Όταν περνάς, ψιθύρισε το όνομά σου.
Έτσι θα θυμηθώ πως υπήρξα κι εγώ.
“Κι αν ήμουν εγώ?” Ημερολόγιο μαθητών – 25 Νοεμβρίου 1943
Ημερολόγιο – 25 Νοεμβρίου 1943 (εργασίες μαθητών από το φύλλο εργασίας)
Ι.Σ
Σήμερα κάναμε έφοδο στις αποθήκες. Δεν πήραμε πολλά, αλλά βρήκαμε λίγο ψωμί και μια κονσέρβα. Ο Μανώλης έπεσε και χτύπησε, αλλά δεν είπε τίποτα, δεν έκλαψε. Περπατάμε ξυπόλητοι, αλλά νιώθω δυνατός. Αν μας πιάσουν, ξέρω τι μας περιμένει. Αλλά καλύτερα να πεθάνω προσπαθώντας, παρά να κάθομαι και να πεινάω. Η Στέλλα μας διάβασε κάτι σαν ποίημα σήμερα. Δεν θυμάμαι τα λόγια, αλλά ένιωσα πως ακόμα έχουμε ψυχή.
Β.Δ
Μου λείπει η μαμά μου. Όταν φυσάει, τη φαντάζομαι να μου σκεπάζει τα πόδια με μια κουβέρτα. Αλλά τώρα δεν έχω ούτε κουβέρτα. Σήμερα στον δρόμο μάς είδε μια γυναίκα και μας έδωσε μια φραντζόλα ψωμί. Μας χαμογέλασε. Δεν είπε τίποτα, απλώς χαμογέλασε. Την κοίταξα στα μάτια και σκέφτηκα: υπάρχει ακόμα ανθρωπιά. Ίσως να τα καταφέρουμε. Όσο έχουμε ο ένας τον άλλον, δεν είμαστε μόνοι.
Μ.Μ
Ο αδελφός μου δεν ξύπνησε το πρωί. Ήταν παγωμένος. Δεν έκλαψα, γιατί τα μάτια μου είναι στεγνά εδώ και καιρό. Σήμερα μπήκαμε σε ένα γκρεμισμένο σπίτι και βρήκαμε ένα παλιό βιβλίο. Κάποιος διάβαζε ποίηση σ’ αυτό το σπίτι, κάποτε. Ο κόσμος κάποτε είχε μουσική και λέξεις. Τώρα έχει σιωπή και πόνο. Αλλά κάτι μέσα μου λέει πως όλα θα αλλάξουν. Μια μέρα θα ξαναγελάσουμε. Θα το γράψω εδώ, για να το θυμάμαι.
Α.Ξ
Σήμερα παίξαμε μπάλα με ένα κονσερβοκούτι. Δέκα λεπτά ξεγνοιασιάς. Γελάσαμε. Ξεχάσαμε την πείνα, την Κατοχή, τους φόβους μας. Μετά ξαναγυρίσαμε στα καθήκοντα – να βρούμε ξύλα, νερό, κάτι να φάμε. Το βράδυ καθίσαμε όλοι μαζί γύρω από μια φωτιά και ο Αλέκος είπε: «Αν βγούμε ζωντανοί, θα κάνουμε μια σχολή, μόνο για παιδιά σαν εμάς». Του είπα πως θα τη βαφτίσουμε “Ξυπόλητη Ελπίδα”. Γελάσαμε. Ελπίζω να ζήσουμε αρκετά για να τη φτιάξουμε.